افزودن آنزیم راه حل طبیعی برای افزایش دسترسی مواد مغذی
رشد جمعیت در سراسر جهان تقاضا برای پروتئین را افزایش میدهد، اما هزینههای تولید در حال افزایش است و دسترسی به مواد اولیه خوراک سختتر شده است. در حالی که راه حل های تغذیه ای فراوانی وجود دارد، برخی از آنها به همان اندازه که حل می کنند، مشکلاتی را ایجاد می کنند. اما اگر راه حلی وجود داشته باشد که سلامت و بهره وری مرغ را در عین صرفه جویی در هزینه و محافظت از محیط زیست افزایش دهد، چه؟
بیشترین هزینه در پرورش طیور مربوط به خوراک است که قیمت آن به دلیل عواملی از جمله تورم جهانی، رویدادهای ژئوپلیتیکی، مسائل زنجیره تامین و تغییرات آب و هوایی همچنان در حال افزایش است. به همین دلیل، قیمت مواد غذایی معمولی مانند ذرت و کنجاله سویا متغیر است و تولیدکنندگان را به استفاده از مواد خوراکی غیر متعارف در جیرهها، بهویژه مواد خامی که بیشتر در سطح محلی در دسترس است، سوق میدهد.
از هر زمان دیگری حیاتیتر است که حداکثر ارزش غذایی را از خوراک خود دریافت کنید، و این به معنای بررسی راهحلهایی است که امکان هضم مواد مغذی را که توسط پرنده هضم نشدهاند، فراهم کند.
وقتی هضم طبیعی کافی نیست
روده کوچک مرغ، جایی که مواد مغذی جذب می شود، نسبتا کوتاه است. خوراک به سرعت عبور می کند. به طور سنتی، این یک مشکل نبوده است. مانند همه حیوانات، جوجه ها برای رشد با مواد غذایی موجود تکامل یافته اند. با این حال، با توجه به قیمت خوراک فعلی، تولیدکنندگان باید کارهایی را که پرندگان می توانند به طور طبیعی انجام دهند، تقویت کنند، و این درحالی ست که فرصت و زمان کمی برای افزایش جذب مواد مغذی وجود دارد.
گیاهان مواد مغذی تامین کننده انرژی را به صورت قندهای ساده، نشاسته و پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای (NSPs) ذخیره می کنند. این قندها و نشاستهها به منظور تبدیل شدن به مواد مغذی قابل جذب باید توسط آنزیمها، که پروتئینهایی هستند که واکنشهای شیمیایی را کاتالیز میکنند، هضم شوند. آنزیم ها دیواره های سلولی گیاهان را هضم می کنند و آن را به مواد مغذی که روده می تواند جذب کند تجزیه می کند.
در حالی که قندها و نشاستههای ساده به آسانی توسط آنزیمهای طبیعی هضم میشوند، پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای چالشبرانگیزتر هستند زیرا طیور آنزیمهای گوارشی کافی برای تجزیه ساختارهای مولکولی پیچیده آن ها را به کربوهیدراتهای قابل جذب تولید نمیکنند.
دلایل این امر متنوع است. پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای را می توان به عنوان نامحلول یا محلول طبقه بندی کرد و هر دسته مشکلات خاص خود را دارد. پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای نامحلول فضایی را در دستگاه گوارش اشغال می کنند که می تواند مانعی فیزیکی در برابر آنزیم های گوارشی و مواد مغذی ایجاد کند، در حالی که پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای محلول، ویسکوزیته محتویات دستگاه گوارش را افزایش می دهند و جذب پروتئین ها، لیپیدها و سایر کربوهیدرات ها را مختل می کنند.
این یک مشکل بزرگ است زیرا محتوای NSP در مواد تشکیل دهنده خوراک طیور از حدود 10 تا 30 درصد متغیر است و مقادیر بالاتری از پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای معمولاً در مواد غذایی ارزانتر و غیر متعارف و محصولات جانبی ضایعات کشاورزی یافت میشود.
پلی ساکاریدهای غیر نشاسته ای تنها چالش های گوارشی نیستند که طیور با آن مواجه هست. هضم اجزای فیبری موجود در خوراک معمولاً دشوارتر است. این نارساییهای گوارشی علاوه بر کاهش راندمان خوراک باعث ایجاد مشکلات سلامتی در پرندگان میشود. خوراک هضم نشده در انتهای روده فرصت های بیشتری برای تکثیر باکتری ها از جمله سالمونلا فراهم می کند و باعث تشکیل گاز اضافی با pH بالا (قلیایی) می شود که می تواند منجر به آسیب بافت و شرایط جدی و حتی کشنده مانند آنتریت شود.
راه حل واضح است: تکمیل آنزیم های موجود پرندگان با آنزیم های برون زا که برای تقویت این فرآیندهای طبیعی توسعه یافته اند.
فراتر از پرندگان: حفاظت از محیط زیست
آسیب ناشی از هضم ناکارآمد به حیوان یا حتی به بهره وری و سودآوری محدود نمی شود. خوراک هضم نشده و باکتری های همراه با آن در نهایت دفع می شوند و باعث ایجاد چالش های زیست محیطی هم در مزرعه و هم در سطحی وسیع تر می شوند. آنها منجر به آلودگی قابل توجه خاک و آب ما می شوند.
دامپروری پایدار همچنان نقش حیاتی در کمک به جامعه کشاورزی-غذایی برای پاسخگویی به نیازهای غذایی جمعیت در حال رشد ما ایفا خواهد کرد.. راهحلهای تغذیهای نوآورانه – از جمله فناوریهای چند آنزیمی میتوانند بهرهوری و سودآوری تولید دام را بهبود بخشند و در عین حال مزایای پایدار قابلتوجهی را نیز ارائه کنند.
